Widzieli niejedną katastrofę, ale to, co zobaczyli w zniszczonym korytarzu, wstrząsnęło nimi do głębi. Już zawsze będą mieli przed oczyma osmalone, nadpalone i rozerwane szczątki swoich kolegów - górników. Relacje ratowników z "Halemby" przekazuje "Fakt".
"Były połamane, leżały wszędzie porozrzucane, a pomiędzy nimi ciała. Tam była makabra" - mówią ratownicy. Ci, którzy pracowali tam w czasie
wybuchu, nie mieli żadnych szans, bo kto nie zginął od eksplozji i piekielnego ognia, ten się po prostu udusi. Górnicy nie mieli czym oddychać, bo wybuch wypalił całe powietrze.
"Baliśmy się! Oczywiście, że się baliśmy. Bo tylko głupek się nie boi" - mówi Erhard Nickel. Ten ratownik zjechał pod ziemię około trzeciej w nocy z środy na czwartek. Razem z innymi ratownikami pokonali najpierw gruzowisko, potem szli chodnikiem wzdłuż sztolni. "Pierwszy widok miejsca tragedii zmroził mi krew w żyłach" - opowiada ze łzami w oczach. "Szaro od pyłu, a pierwsza część ściany jakby wysadzona w powietrze, a w dalszej części chodnika porozrzucane przez podmuch osmalone szczątki górników. Trudno było ich rozpoznać. Pył przykrył wszystko. Dopiero, gdy trochę się to wszystko oczyści, będzie można kogoś rozpoznać. Tam, na dole, było to niemożliwe" - tłumaczy ratownik.
Na powierzchnię wyszedł około godziny 8 rano. Szary na twarzy, zmęczony, zatrwożony, jakby dużo starszy. "Nie udało się nikogo wynieść żywego, ale szliśmy tam w to piekło po żywych" – mówi zasmucony ratownik. "Przeprowadzaliśmy akcję tak, jakby cały czas ktoś tam jeszcze żył. Tym razem Bóg tak nie chciał".
Pod ziemią w sumie było około dwustu osób. Ratownicy musieli chodzić w specjalnych kombinezonach tlenowych, maskach i okularach. Bo warunki akcji były ekstremalnie trudne. " Gorąco, wilgotno i pełno pyłu. Ciężko było zobaczyć cokolwiek, bo pył unosił się wszędzie. Do tego jeszcze zagrożenie kolejnym wybuchem" – mówi Jan Jafernik, jeden z ratowników. Pracuje jako ratownik od 25 lat. " W tak mozolnej i trudnej akcji jeszcze nie uczestniczyłem" – skwitował.
Wszystko przez to zabójcze stężenie metanu, które z niewiadomych przyczyn skakało z sekundy na sekundę. Było to śmiertelnym zagrożeniem dla ratowników. Ale to, co było dla nich tylko zagrożeniem, dla 23 ich kolegów zakończyło się śmiercią. Ratownicy załamani tym, co zastali na dole, mówią, że najciężej idzie się po kogoś, kogo się zna...
"Baliśmy się! Oczywiście, że się baliśmy. Bo tylko głupek się nie boi" - mówi Erhard Nickel. Ten ratownik zjechał pod ziemię około trzeciej w nocy z środy na czwartek. Razem z innymi ratownikami pokonali najpierw gruzowisko, potem szli chodnikiem wzdłuż sztolni. "Pierwszy widok miejsca tragedii zmroził mi krew w żyłach" - opowiada ze łzami w oczach. "Szaro od pyłu, a pierwsza część ściany jakby wysadzona w powietrze, a w dalszej części chodnika porozrzucane przez podmuch osmalone szczątki górników. Trudno było ich rozpoznać. Pył przykrył wszystko. Dopiero, gdy trochę się to wszystko oczyści, będzie można kogoś rozpoznać. Tam, na dole, było to niemożliwe" - tłumaczy ratownik.
Na powierzchnię wyszedł około godziny 8 rano. Szary na twarzy, zmęczony, zatrwożony, jakby dużo starszy. "Nie udało się nikogo wynieść żywego, ale szliśmy tam w to piekło po żywych" – mówi zasmucony ratownik. "Przeprowadzaliśmy akcję tak, jakby cały czas ktoś tam jeszcze żył. Tym razem Bóg tak nie chciał".
Pod ziemią w sumie było około dwustu osób. Ratownicy musieli chodzić w specjalnych kombinezonach tlenowych, maskach i okularach. Bo warunki akcji były ekstremalnie trudne. " Gorąco, wilgotno i pełno pyłu. Ciężko było zobaczyć cokolwiek, bo pył unosił się wszędzie. Do tego jeszcze zagrożenie kolejnym wybuchem" – mówi Jan Jafernik, jeden z ratowników. Pracuje jako ratownik od 25 lat. " W tak mozolnej i trudnej akcji jeszcze nie uczestniczyłem" – skwitował.
Wszystko przez to zabójcze stężenie metanu, które z niewiadomych przyczyn skakało z sekundy na sekundę. Było to śmiertelnym zagrożeniem dla ratowników. Ale to, co było dla nich tylko zagrożeniem, dla 23 ich kolegów zakończyło się śmiercią. Ratownicy załamani tym, co zastali na dole, mówią, że najciężej idzie się po kogoś, kogo się zna...
Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu za zgodą wydawcy INFOR PL S.A. Kup licencję
Źródło dziennik.pl
Zobacz
|