Dopiero w styczniu kanclerz podczas telewizyjnych wywiadów znowu zaczęła patrzeć w obiektyw kamery. Dla uważnych obserwatorów to był znak, że przechodzi do ofensywy. Zaprezentowała pakiet ratowania gospodarki bez precedensu w całej historii Niemiec: 50 mld euro na nakręcanie koniunktury, 100 mld rządowych gwarancji, 500 mld pomocy dla banków. Ryzyko było również bez precedensu, bo niepowodzenie oznaczało przerzucenie odpowiedzialności i miliardowych długów na kolejne pokolenia. "Merkel nie jest spontanicznie odważna. Nie kipi też pomysłami. Analizuje i decyduje dopiero wtedy, gdy sytuacja do tego dojrzeje. Wówczas jednak z reguły wychodzi na tym dobrze. To mistrzyni timingu" - uważa Richard Meng, autor książki "Merkelland”.

Tak było choćby w grudniu 1999 roku, gdy wyszydzana za kiepskie fryzury i źle dobrane żakiety enerdowska outsiderka jako jedyna we władzach własnej partii zdecydowała się dokonać politycznego ojcobójstwa, odcinając się od nietykalnego dotąd Helmuta Kohla oskarżanego o polityczną korupcję. To wówczas z wyśmiewanej chłopczycy przeistoczyła się w rozgrywającego niemieckiej polityki. 10 lat później Niemcy znów kupili manewr Merkel, uznając, że rząd stanął w czasie kryzysu na wysokości zadania. Najtrudniejsze jak dotąd wyzwanie politycznej kariery Merkel zostało zażegnane.