O informacje na temat wydatków publicznych przedstawicieli aparatu państwowego Warsaw Enterprise Institute poprosił łącznie 88 instytucji. Odpowiedziało mu 48 podmiotów. Z raportu WEI wynika, że łącznie funkcjonowało tam 567 służbowych kart płatniczych. Nie udało się pozyskać informacji o limitach środków przyznanych na 322 kartach należących do 4 instytucji (244 kartach NBP, 19 NIK-u, 13 Kancelarii Sejmu, 46 Agencji Rynku Rolnego).
Na pozostałych 245-ciu kartach łączny, dostępny limit wyniósł 3 879 300 zł miesięcznie. Suma wydatków omawianych jednostek w 2014 r. stanowiła 2 470 699 zł, a średnia kwota wydatkowana za pośrednictwem kart w podmiotach, które udostępniły wyciągi wyniosła 8 761 zł rocznie.
Frywolne wydatki
– ocenia Cezary Kaźmierczak, Prezes ZPP. I pyta –
WEI publikuje przykłady co najmniej kontrowersyjnych wydatków. W ZUS obecnie karty posiadają trzej członkowie zarządu, radca prezesa, oraz jeden z dyrektorów w gabinecie prezesa. Każda z limitem w wysokości 20 tys. zł miesięcznie.
Na co idą pieniądze? W oczy kłują wydatki na hotele z najwyżej półki, m.in. Hotel Hilton Grosvenor w Edynburgu – 1800 zł; pięciogwiazdkowy Hilton Baku – ponad 5000 zł; Hotel IBIS w Genewie – 400 franków; Citadines on Bourke Melbourne – ponad 6 tys. złotych; Iridion Hotel – 8,5 tys. zł.; LE ROOSEVELT Lyon - 980 euro; BEST WESTERN PRESIDENT w Nowym Jorku - 5 tys. dolarów.
Zapytaliśmy ZUS, jaki był cel tych wizyt. Czekamy na odpowiedź urzędu.
Luksusy w hotelu
Ale nie tylko pracownicy ZUS lubują się w drogich hotelach. Krajowa Szkoła Administracji Publicznej wydała łącznie 82 071 zł w ciągu roku na hotele dla swoich słuchaczy. Na liście są m.in. pięciogwiazdkowe Sheraton czy Intercontinental w Ankarze.
- tłumaczy KSAP. Wspomniane hotele były miejscem zakwaterowania Dyrektora KSAP Jana Pastwy podczas wizyty w Turcji zorganizowanej w ramach delegacji Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego.
W luksusowym hotelu Deansgate w Machesterze, gdzie za noc trzeba zapłacić minimum 250 funtów nocował z kolei Generalny Inspektor Danych Osobowych, albo dyrektor jednego z departamentów w tym urzędzie (W GIODO w użyciu są tylko dwie karty płatnicze). Uwagę zwraca też wpłata 9 957,49 zł (2 390 euro) na konto rządu Mauritiusa (GOVT of Mauritius).
- prostuje dane z raportu Małgorzata Kałużyńska-Jasak, dyr. zespołu prasowego GIODO i dodaje
GIODO wyjaśnia również tajemniczą wpłatę na rzecz rządu Mauritiusa. - mówi.
Wprawdzie wniesiona została z wykorzystaniem karty, lecz rozliczono ją – podobnie jak nocleg i podróż 4-osobowej polskiej delegacji - z budżetu Projektu PHAEDRA. Konto zaś, na które dokonano wpłaty, zostało podane przez organizatorów konferencji jako służące do wniesienia opłaty rejestracyjnej.
Ówczesny GIODO był on członkiem komitetu wykonawczego odpowiedzialnego za organizację merytoryczną spotkania na Mauritiusie, a towarzyszący mu pracownicy Biura zostali zaproszeni jako organizatorzy warsztatów projektu PHAEDRA, będących dodatkowym wydarzeniem tej Konferencji.
"Karciane" tajemnice
Nie wszystkie instytucje pochwaliły się szczegółami z wyciągów bankowych. Ale wystarczy przeanalizować dostępne limity środków, by nabrać wątpliwości. Dla przykładu ministerstwo finansów dysponuje aż 28 kartami, z których największy limit ma szef resortu - 25 tys zł, po 20 tys. zł wynoszą limity trzech sekretarzy, dyrektorzy i ich zastępcy mogą wykorzystać 18 tys zł. Kwoty maleją wraz z rangą pracownika. Miesięczny limit na wszystkich kartach wynosi więc łącznie 317 tys. złotych. Pracownicy wykorzystali mniej niż połowę. W 2014 roku suma wydatków każdego użytkownika kart z resortu finansów wyniosła 134 090 zł.
– mówi Cezary Kaźmierczak. –
Drobne wydatki
WEI przyznaje, że rekordzistą w tym względzie jest Agencja Rynku Rolnego, której urzędnicy wypłacili w ciągu 2014 roku 277 286 zł, co średnio oznacza kwotę 1 110 zł wypłaconą każdego dnia roboczego. Wątpliwości budzi szczególnie duża ilość drobnych wydatków „codziennych”, bardzo trudna do rozliczenia. Można podejrzewać więc, że w Agencji Rynku Rolnego, gdzie odnotowano dużą ilość trudnych do udokumentowania transakcji codziennych na niskie kwoty, że część zakupów była robiona w celach prywatnych.
Z 88 centralnych instytucji do których zwrócono się z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, 16 nie odpowiedziało w ogóle (m.in. Rzecznik Praw Obywatelskich), 6 odmówiło w całości lub części (m.in. Sąd Najwyższy), a 20 nie korzysta z kart służbowych.
