Wiadomości - Opinie

Choć Samson to jeden z moich negatywnych bohaterów, żal mi go jako człowieka, bo wiem, że przy całej ohydzie czynów, jakich wedle oskarżenia się dopuścił, wiedział, jaką drogą może próbować je odkupić. Niestety, nie wystarczyło mu na to życia - pisze Jerzy Jachowicz.

Zmarły w niedzielę profesor Zbigniew Religa podkreślał, że jest ateistą. Czy to znaczy, że wybitny kardiochirurg nie może liczyć na modlitwę? "Kościół nawet w przypadku osoby deklarującej się do samego końca jako ateista nie wypowiada się na temat jego zbawienia czy potępienia" - wyjaśnia DZIENNIKOWI dominikanin o. Paweł Kozacki. I dodaje, że nic nie stoi na przeszkodzie, by za taką osobę się modlić.

Ceniona dotąd przeze mnie krytyczka literacka pokusiła się o recenzję „książki", z której przeczytała najwyżej co drugie zdanie. Obszarem jej zainteresowania stała się bowiem działalność Parlamentarnej Grupy Kobiet. Bez względu na ponad 70-osobową listę członków pani Szczuka postanowiła grupę wprawić w niebyt - pisze Urszula Augustyn, posłanka PO.

Od rana słyszę i czytam, że Zbigniew Religa "nie był właściwie politykiem", był "przede wszystkim lekarzem, nie politykiem", był "w zasadzie społecznikiem, nie politykiem"... Wszystkie te wypowiedzi, padające często z ust samych polityków, wypływają z dobrej intencji: podkreślania szacunku dla Profesora. "Polityk" to przecież ktoś niegodny wielkiego szacunku, przedstawiciel profesji moralnie niejednoznacznej.

"Polityka podporządkowana propagandzie bywa bezmyślna. Mechanizm wielkich przedsiębiorstw wyborczych z każdego poważnego problemu czyni jedynie temat propagandy" - przyznaje Marek Jurek, dziś lider Prawicy Rzeczypospolitej. "Klasa polityczna, która raz udaje, że rządzi, a raz udaje, że jest w opozycji przeradza się w oligarchię."

"Gdybym znała odpowiedź na pytanie, kiedy skończy się kryzys, kandydowałabym do nagrody Nobla" - mówi w debacie DZIENNIKA posłanka Natalli-Świat. "Zawiedli najlepsi eksperci i zawalił się świat autorytetów, które stały na czele renomowanych instytucji finansowych" - dodaje Zbigniew Chlebowski.

Polskie państwo jest słabe, klasa polityczna bywa śmieszna, a służby specjalne lepiej sprawdzają się w partyjnym PR, niż w ochronie państwa i obywateli. I to właśnie słabe państwo, śmieszna klasa polityczna i bezradne służby chcą sobie sprokurować bazę danych, zawierającą wszystkie tzw. dane wrażliwe dotyczące wszystkich Polaków - pisze Cezary Michalski.

O sukcesie polskiej dyplomacji nie ma mowy. Nawet jeśli Steinbach ze względu na opory socjaldemokratów do rady w końcu nie wejdzie, będzie w niej żyć jej duch. Jest on reprezentowany przez jej dwóch zastępców ze Związku Wypędzonych - pisze Piotr Zaremba.

Patrzyłem na umieranie Zbigniewa Religi przez jeden pryzmat. Nie chcę wychwalać go pod niebiosa i pisać, że w polskiej polityce był wyjątkowy, bo miał legitymację, jakiej nie ma żaden inny polityk - to trywialne. Patrzyłem jedynie na jego odwagę w obliczu śmierci. Samotność człowieka, który mówił otwarcie: po tamtej stronie nie ma nic - pisze publicysta DZIENNIKA Jakub Kumoch.

Imponowało mi w nim nie tylko to, że był najwybitniejszym kardiochirurgiem i znanym politykiem, ale też to, że był człowiekiem, który miał odwagę formułować twarde moralne opinie - wspomina Zbigniew Ziobro, kolega prof. Religi z rządów Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego oraz z ław sejmowych.

Dla mnie to osobista strata. Byłem jedną z osób, która namawiała Profesora do wejścia do rządu w 2005 r.. Argumentowałem to więzią, która nas łączyła: miłością do Śląska - mówi DZIENNIKOWI Jerzy Polaczek, poseł Polski XXI, kolega Zbigniewa Religi z rządów Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego.

"Jest mi bardzo smutno. Cały czas wierzyłam, że Pan Profesor wygra z tą chorobą, że Jego wola walki jest silniejsza. Nigdy nie spotkałam osoby równie silnej, odważnej i niezłomnej" - wspomina Zbigniewa Religę Zyta Gilowska. Była minister finansów była też pacjentką profesora.

Wiadomo było od dawna, że profesor miał złe rokowania w chorobie, ale jednak była do końca nadzieja. Dziś czuję wielką stratę. Na mnie największe wrażenie robiła jego waleczność w debatach o służbie zdrowia - wspomina profesora Religę Tadeusz Cymański, poseł PiS, członek sejmowej komisji zdrowia.

"Był to człowiek zaplątany w politykę przypadkiem. Sam nawet nie udawał, że jest inaczej. Senatorowanie i kierowanie partią zajmowało mu jakieś kilka godzin dziennie. Reszta to były operacje, przyjmowanie chorych, kierowanie kliniką. Swoją duszę zostawiał w szpitalu" - pisze Piotr Zaremba.

Poznałem go późno, wtedy gdy na poważnie wkroczył do polityki, a ja na poważnie zacząłem ją opisywać. Ale trzy zdania, trzy sceny zostaną we mnie na zawsze - tak swoje spotkania z profesorem Religą wspomina Michał Karnowski, zastępca redaktora naczelnego DZIENNIKA.

Środowisko ludzi, dla których celem było uzdrowienie systemu ochrony zdrowia, poniosło bardzo wielką stratę. Pan profesor jako polityk i minister był przede wszystkim pozbawiony jakiejkolwiek zaciekłości - wspomina zmarłego w niedzielę Zbigniewa Religę Ludwik Dorn, były poseł PiS i były członek sejmowej komisji zdrowia.

- Jeśli myśleliście,że za Busha jesteście poza radarem amerykańskich interesów to uwierzcie, że dla Obamy będziecie niewidoczni - powiedział kilka tygodni temu amerykański intelektualista Benjamin Barber zapytany przez DZIENNIK o stosunek nowej administracji waszyngtońskiej wobec Polski. Dziś rzeczywistość potwierdza te słowa - pisze dziennikarz działu świat Radosław Korzycki.

Platforma Obywatelska boi się odejścia wyborców o poglądach centrolewicowych. Stąd oferta dla Włodzimierza Cimoszewicza i rozpoczęcie debaty o eutanazji - twierdzi Paweł Piskorski, przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego. Piskorski potwierdza tezę prof. Pawła Śpiewaka, który w komentarzu dla DZIENNIKA diagnozował przyczyny widocznego skrętu Platformy w lewą stronę.

Manifa 8 marca to oszustwo, w którym nie chodzi o prawa kobiet, tylko o walkę polityczną. To święto antykościelnej agresji i aborcji - pisze Jan Wróbel i obiecuje, że pójdzie manifestować w obronie dyskryminowanych kobiet, gdy manifa przestanie być narzędziem walki politycznej i ideologicznej.

Andrzej Kwiatkowski w TVP to powrót do najgorszych czasów w dziejach telewizji publicznej. Mamy do czynienia z recydywą ludzi innego Kwiatkowskiego: Roberta, który przez lata zarządzał publiczną telewizją z nadania SLD i prezydenta Kwaśniewskiego - pisze Piotr Zaremba.