Jakby zapomniał, że przyjazd polskich polityków do Budapesztu motywowany był odsłonięciem pomnika smoleńskiego, a nie angażowaniem się w kampanię wyborczą szczególnie w jej newralgicznym okresie.
Sukces Viktora Orbána jest bezdyskusyjny Jest jednym z nielicznych polityków w Europie, którzy sprawują trzecią (a w ogóle czwartą) kadencję z rzędu. Tym bardziej, mogąc pochwalić się większością konstytucyjną (133 głosy). Orbán był zainteresowany jedynie 2/3. To była idea fix jego politycznej wizji, którą teraz będzie mógł bez problemu realizować.
Na drugim miejscu uplasował się prawicowy Jobbik, który uzyskał 26 miejsc. Na trzecim koalicja Węgierskiej Partii Socjalistycznej i partii Dialog (20 mandatów), następnie Koalicja Demokratyczna (9 mandatów), ugrupowanie Polityka Może Być Inna (8 mandatów). Po jednym mandacie otrzymali: poseł partii Razem (1), kandydat niezależny oraz – co zdarzyło się po raz pierwszy w historii – przedstawiciel krajowego samorządu mniejszości niemieckiej.
Fideszowi udało się przejąć część elektoratu Jobbiku na wsi, poszerzając bazę wyborczą o 295 tys. głosów. Dotychczas nigdy nie udało się partii z pomarańczowym logiem wygrać wyborów przy tak wysokiej, przekraczającej 69 proc. frekwencji. Kolejny raz Orbán świetnie wyczuł nastroje, pokazał polityczny kunszt i obycie. Można być jego krytykiem na płaszczyźnie politycznych decyzji, ale nie marketingu politycznego i kreacji, których jest mistrzem.
Główne pytania, które zadają sobie teraz wszyscy dotyczą tego, co jutro, pojutrze, za miesiąc. Oficjalnie niewiele wiadomo, bowiem, jak pisaliśmy, Fidesz nie przedstawił programu wyborczego. A zatem constans, ale jaki? Z pewnością uchwalony zostanie pakiet Stop Soros, który ma uderzyć w organizacje NGO, które wspierają masową migrację. Do tego niezbędna jest większość konstytucyjna, którą premier dysponuje i odzyskał ją po trzech latach, gdy uległ dwukrotnie opozycji w wyborach uzupełniających w 2015 roku.
W polityce zagranicznej nie należy spodziewać się znaczących korekt. W stosunkach z Unią Europejską przez najbliższy rok można spodziewać się dotychczasowych kierunków działania, a także próbę wejścia do głównego nurtu, pozostając jednocześnie poza nim. Największą niewiadomą będzie stosunek Węgier do relokacji uchodźców, z Budapesztu wciąż płyną komunikaty, wskazujące, że Węgry są gotowe na współpracę. Przyszłość relacji z Unią Europejską determinować będzie tak Brexit, jak i wybory do Parlamentu Europejskiego. W najbliższy czwartek z kolei komisja LIBE Parlamentu Europejskiego opublikuje raport dotyczący praworządności na Węgrzech, który nada ton tym relacjom.
A co w relacjach z Polską? Polityczne zacieśnienie więzi? Wydaje się, że przede wszystkim utrzymanie dobrych relacji politycznych, ale z węgierskiej perspektywy ̶ nie za wszelką cenę, tutaj interes i racja Węgier pozostaną na pierwszym miejscu. Z perspektywy zwykłego Kowalskiego nie zmieni się praktycznie nic.
