Wiadomości - Opinie

To paradoks, ale tak właśnie było: dobre lata dla intelektualnych magazynów skończyły się w latach 90., czyli wtedy, gdy nie było już cenzury, żelaznych kurtyn i przydziałów papieru. Bujnie rozwijał się za to rynek mediów zdobywających masy. Z zachwytem patrzono na dzienniki i tygodniki, które opanowały do perfekcji nowoczesne zasady skondensowanego przekazu i atrakcyjności treści - pisze DZIENNIK.

Polskim politykom - zarówno z kręgu Kancelarii Prezydenta, jak i kancelarii premiera - polecam w szczególności lekcję aktorstwa, jakiej Hamlet udziela teatralnej trupie: "Używaj gestów oszczędnie, w najdzikszym zamęcie, wirze, nawałnicy, namiętności trzeba dyscypliny. Bez niej nie da się pasji składnie wyrazić. Rani mnie do żywego, kiedy słyszę, jak jakiś krzykacz w peruce drze się tak, że rwie namiętność w strzępy i szmaty" - pisze w DZIENNIKU aktor i reżyser Andrzej Seweryn.

Prezydentowi i premierowi opłaca się trwanie w permanentnym konflikcie. Bo w polityce jest tak, że gdzie dwóch się bije, tam obaj korzystają - tak politolog Marek Migalski komentuje w DZIENNIKU spór na linii Lech Kaczyński - Donald Tusk.

Ilekroć słyszę, że wydarzenia zachodzące w "Tygodniku Powszechnym" mają "wymowę symboliczną" - ogarniają mnie złe przeczucia - pisze w DZIENNIKU Jerzy Pilch. Bo odkąd publicysta pamięta, wszystko, co działo się w gazecie, było symboliczne. I prawdziwy cud boski, że "Tygodnik" się ukazuje.

Możliwe, że politycy poprzedniej koalicji, gdy rządzili, za bardzo mnożyli wokół siebie samochody z eskortą. Takie zarzuty stawiała im Platforma Obywatelska - pisze Piotr Zaremba, publicysta DZIENNIKA

Podobno tzw. służby mają przestać kręcić filmy, których treścią jest zatrzymanie. Nie wierzę - pisze w DZIENNIKU Jan Wróbel. Mają one wysoką oglądalność, a ich produkcja mało kosztuje. Oto garsteczka porad, jak dobrze wypaść w filmie z własnego zatrzymania:

"Wielu komentatorów za uosobienie zła w dziedzinie łamania standardów uznało PiS. Partia Kaczyńskich ma tu zasługi nie większe niż poprzednicy. A gdy obserwujemy, jak ochoczo w te buty wchodzi Platforma Obywatelska, musimy uznać nasz kraj za jakąś kolonię polityków. Bo zmieniają się prześladowcy i prześladowani, ale w każdym przypadku cierpią obywatele" - pisze Piotr Zaremba, publicysta DZIENNIKA.

Adam Bielan, taki bardzo ważny facet z PiS, zapytany został przez dziennikarzy RMF, co chciałby zmienić w Michale Kamińskim, też ważnym facecie z PiS. "Trochę bym go odchudził, nic więcej" - zasugerował Bielan. Panie Adamie, proszę o ewentualne uwzględnienie kolejnych zmian - pisze w DZIENNIKU Jan Wróbel.

"Czym się zajmuje obecny minister finansów, trudno dociec. O reformie finansów ani się nie zająknął. Podatek liniowy? Jaki liniowy? Ma jakieś inne plany? Może, ale na razie ukrywa je przed światem. Sam zresztą też się ukrywa i to nie tylko przed celnikami. To ewenement" - pisze felietonista DZIENNIKA Robert Mazurek.

"Czy jest Pan gotowy porzucić swoje ulubione Radio Maryja? Ja na Pana miejscu wolałabym usłyszeć krytyczne uwagi intelektualisty polskiego Kościoła abp. Życińskiego niż przymilanie się dyrektora Radia Maryja. To prawda, w niektórych mediach trzeba czasem odpowiadać na trudne pytania. To może nie być przyjemne, ale każdy polityk powinien się tego nauczyć" - pisze w DZIENNIKU znana dziennikarka Monika Olejnik.

Formuła "iskrzy na linii prezydent - premier" stała się wyświechtana niczym rozpoczynające każde wydanie "Dziennika Telewizyjnego" słowa: "Pierwszy sekretarz Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, towarzysz Edward Gierek…", a ministrowie Kamiński i Sikorski występują w programach informacyjnych w charakterze spustu surówki - pisze w DZIENNIKU publicysta Robert Mazurek.

Prawie wszędzie na świecie lewica uznała swoją porażkę i poszła "trzecią drogą". To pierwszy sposób faktycznej rezygnacji przez lewicę z polityki. Ale jest jeszcze drugi. Komplementarnym - i przynoszącym podobne efekty - zjawiskiem jest antypolityczny radykalizm - pisze w DZIENNIKU redaktor naczelny "Krytyki Politycznej" Sławomir Sierakowski.

Polska zaczyna przypominać MChAT, moskiewski teatr z dzieła Michaiła Bułhakowa "Powieść teatralna". Przypomnę, że ta szacowna placówka była rządzona równocześnie przez dwóch dyrektorów - pisze w DZIENNIKU publicysta Piotr Zaremba.

To nie neokonserwatyzm został nadwyrężony przez działania obecnego prezydenta USA, ale specyficzna jego forma - tak zwana doktryna Busha - mówi DZIENNIKOWI Franck Fukuyama, amerykański politolog.

Jeszcze w niedzielę wieczorem premier Donald Tusk mówił: "Gdybym miał taki guzik, który mogę wcisnąć i granica jest odblokowana, zrobiłbym to kilka dni temu. Ale musimy działać zgodnie z prawem". Wczoraj guzik wcisnął. Obiecał protestującym wszystko, czego żądali, włącznie z zasugerowaniem bezkarności za wątpliwe zwolnienia chorobowe - pisze w DZIENNIKU Michał Karnowski.

Strach przed ujawnieniem nazwisk tajnych współpracowników nie jest jedynym powodem prób blokowania lustracji duchownych. Równie istotna jest obawa przed ujawnieniem kompromitujących spraw obyczajowych oraz solidarność korporacyjna - mówi DZIENNIKOWI ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski.

Czy dziennikarze powinni szukać w sądzie rozstrzygnięcia swych ideologicznych czy publicystycznych sporów? Odpowiedź na to pytanie tylko z pozoru wydaje się oczywista. DZIENNIK zapytał komentatorów nie tylko z Polski, o to jak taka praktyka wpłynie na klasę i kondycję polskiego dziennikarstwa.

Ktoś ogłosił dziś prima aprilis dla Polski? - tak konsultant polityczny Edward Mistewicz zareagował na pytanie DZIENNIKA, czy Aleksander Kwaśniewski to dobra kandydatura na prezydenta Unii Europejskiej. "To humbug w najczystszej postaci" - mówi DZIENNIKOWI Mistewicz.

Tomasz Węcławski miał w polskim Kościele pozycję bez porównania poważniejszą niż młody Luter Kościele niemieckim, kiedy przybijał swoje tezy do drzwi Kościoła Zamkowego w Wittenberdze. Jego odejście jest dla polskiego katolicyzmu stratą o wiele dotkliwszą niż wcześniejsze odejścia Obirka czy Bartosia - pisze w DZIENNIKU Cezary Michalski.

Entuzjastyczne starania Andrzeja Celińskiego, by wciągnąć do prac nad ustawą medialną Roberta Kwiatkowskiego, zasmuciły mnie i zadziwiły. Zasmuciły, bo okazuje się, że nawet tak szlachetny życiorys jak Celińskiego nie impregnuje na partyjną logikę Kalego: dobrze, kiedy nasi mają telewizję. Źle - kiedy inni ją trzymają. Nic w tej grze nie kompromituje. Naszemu, z lewicy, wybaczymy wszystko - pisze w DZIENNIKU publicysta Michał Karnowski.