Gdyby udało się wygrać wybory z jakimś kandydatem PO, to kandydat ów jeszcze przed nominacją złożyć będzie musiał stosowne gwarancje pełnej zależności, zwłaszcza w dziedzinie personaliów, wsparte dodatkowym , niebłahym czynnikiem, iż to premier, jako szef partii będzie wydzielał mu kampanijne fundusze. Ale gdyby to był pozbawiony zaplecza i już lekko zwasalizowany Cimoszewicz, też nie powinno być poważniejszych kłopotów.

Wady i zalety kancleryzmu

Ten charakterystyczny dla Donalda Tuska osobisty sposób traktowania władzy (Zyta Gilowska zwykła nazywać go "kapryśnym") będzie wszak miał istotny wpływ na realny kształt przyszłego ustroju konstytucyjnego. Inaczej niż w całym dotychczasowym Dwudziestoleciu - tegoroczne wybory prezydenckie zejdą na drugi plan. Ich stawką nie będzie nowy kształt całej polskiej polityki, jakby musiało być przy starciu Tusk-Kaczyński. W najlepszym dla Tuska wariancie prezydenturę obejmie jego wasal, który zapewne sam wystąpi o ograniczenie własnych konstytucyjnych prerogatyw. Zapewne zresztą takie zobowiązanie kandydat PO będzie musiał złożyć już w trakcie kampanii wyborczej. W najgorszym - pozostanie to co jest, a zasadnicza batalia o władzę w państwie zostanie przesunięta do terminowych wyborów parlamentarnych w 2011 r.

Nie jest to także dobra wiadomość dla licznych krytyków zamknięcia i "oligarchizacji" ( jak mawia Śpiewak) obecnego systemu partyjnego. Patrząc bowiem z ustrojowej perspektywy, tylko przesunięcie władzy w stronę prezydencką, połączone z większościową ordynacją wyborczą mogłoby być jakimś remedium na dzisiejszą chorobę partyjniactwa, pozbawiającego polityków własnego rozumu i woli. Kancleryzm - owszem - ma swoje liczne zalety. Ale w polskich warunkach jego główną wadą jest to, że kanclerze najbardziej potrzebują posłusznych i zastraszonych stad partyjnych, które są niezbędną podporą ich władzy.