Wiadomości - Opinie

Szlachetni liderzy PO - PiS przy okazji afery Rywina wylali na nasze głowy całą Niagarę moralizowania, obiecując raz na zawsze skończyć z partyjnym handlem mediami publicznymi. Sześć lat później rozgrywają sprawę telewizji publicznej tak samo cynicznie, tyle że o wiele głupiej, niż robił to i robi nadal Robert Kwiatkowski - pisze w DZIENNIKU komentator Cezary Michalski.

Ojciec Tadeusz Rydzyk jest człowiekiem na wskroś nowoczesnym, choć głosi konserwatywne hasła. Nie przypomina typowego polskiego księdza, biernego, oglądającego się na przełożonych, na biskupów. Raczej amerykańskiego kaznodzieję. Telewizyjnego ewangelistę balansującego na pograniczu religii i medialnego show, czasem i świata interesów - pisze w DZIENNIKU publicysta Piotr Zaremba.

Powiedziałem sobie: wreszcie. Wreszcie sprawiedliwości stało się zadość. To było hańbiące dla nas wszystkich, że przez tyle lat ani władze serbskie, ani siły międzynarodowe nie potrafiły ująć dwóch zbrodniarzy. Dwóch - bo przecież generał Radko Mladić, równie odpowiedzialny za te zbrodnie, jest nadal na wolności. Więc to jest w sumie bardzo gorzkie uczucie. Mogę tylko powiedzieć: lepiej późno niż wcale - mówi DZIENNIKOWI Tadeusz Mazowiecki.

Ostatnie miesiące upłynęły w polskiej polityce pod znakiem całkowitej niemal przewidywalności. Stabilne sondaże, rytualne polemiki dwóch głównych partii, sprawdzone po wielekroć tematy dyskusji. Czy jest coś, co może zburzyć tę harmonię rywalizacji? Wszak służy ona dwóm najsilniejszym partiom, a pozostali są wobec niej bezsilni. Może nawet się do tej bezsilności przyzwyczaili. Jedynym czynnikiem zmiany w najbliższych miesiącach może okazać się PSL Waldemara Pawlaka - pisze w DZIENNIKU politolog, Rafał Matyja

Kiedy byłem młody - zwierzał się mojej znajomej wiekowy angielski dżentelmen - homoseksualizm uchodził za grzech, a wszyscy palili papierosy. Dziś homoseksualiści demonstrują na ulicach, za to za zapalenie fajki można dostać grzywnę - pisze publicysta DZIENNIKA, Robert Mazurek.

Istnieje w Polsce problem decyzji w sprawie tarczy. Ale jest też większy problem, który spektakularnie odsłonił ujawniony przez DZIENNIK konflikt między stroną prezydencką a rządową: dramatycznie niska jakość polskiej klasy politycznej - pisze w DZIENNIKU publicysta, Ryszard Bugaj.

W polskiej polityce zagranicznej na pewno nie dzieje się dobrze. Po roku 2004 - kiedy zakończyła się realizacja strategicznego projektu, jakim było wejście Polski do NATO i Unii - zabrakło nowego precyzyjnego planu polskiej polityki zagranicznej. Teraz właśnie widzimy tego efekty. Panuje zgoda co do tego, że Polska powinna być w Unii i NATO. Ale nie zostało jasno określone, czego od tego członkostwa oczekujemy i co to tak naprawdę w praktyce oznacza - mówi DZIENNIKOWI politolog, dr Antoni Dudek.

"No tak. To bohater twojej młodości" - tak urodzony później ode mnie kolega skwitował moją emocjonalną reakcję na śmierć Bronisława Geremka. W roku 1982, gdy zaczynałem studia historyczne, Profesor był dla mnie i moich rówieśników rzeczywiście bohaterem - pisze publicysta DZIENNIKA, Piotr Zaremba

Choć prawdą jest, że część sporów ideologicznych już nie porusza jak kiedyś, to równocześnie nabiera wagi konkurs na ofertę modernizacji kraju. Gdy Polacy schowają grille, zapytają rządzących, co zrobili w tej sprawie? Zapytają ministrów z Platformy, gdzie obiecane autostrady, gdzie ten skok cywilizacyjny - pisze publicysta DZIENNIKA, Michał Karnowski.

Jak żaden chyba inny kraj Polska pozostaje pod względem ustrojowym niezdecydowana: nie jest ani republiką prezydencką, ani kanclersko-parlamentarną. Dopóki jednak osobowości po obu stronach są wyważone, mechanizm działa we względnej równowadze. Konfliktogenność konstytucyjnej konstrukcji przejawia się z całą siłą, kiedy po obu stronach stają konfliktogenne osobowości.

Wysoki przedstawiciel amerykańskiej administracji, który jest dość blisko związany z kwestią tarczy antyrakietowej, obserwując relacje między prezydentem i rządem, spytał mnie wprost: "O co chodzi? Czy w Polsce tak jest zawsze?". Amerykanie naprawdę nie potrafią zrozumieć, dlaczego Polska w polityce zagranicznej, w negocjacjach w sprawie tarczy antyrakietowej, nie mówi jednym głosem - pisze w "Fakcie" korespondent TVN Marcin Wrona.

Prezydenckie Biuro Bezpieczeństwa Narodowego zażądało od prokuratury ścigania przestępstwa, jakim było upublicznienie fragmentów straszliwie tajnego przesłuchania Radosława Sikorskiego przez Lecha Kaczyńskiego. Ta reakcja jest równie irracjonalna, co śmieszna - pisze Cezary Michalski, komentator DZIENNIKA.

Ciekawe tylko jak oni się z tego wycofają? Bo że najpóźniej tak gdzieś we wrześniu - sierpień to czas wakacji i olimpiady - się wycofają, to pewne. Pewnikiem obędzie się bez Canossy i chyłkiem, tak po jednym, cichutko zaczną się wypowiadać, zrazu nieśmiale, potem odważniej komentować, puszyć, aż wreszcie w TVN pojawi się sam prezes Kaczyński, ogłaszając, że "cuda się zdarzają".

Każdy może być skrzywdzony fałszywym oskarżeniem. Ja broniłem wielu zabójców, pedofilów, sprawców odrażających zbrodni. Nawet kiedy ich wina jest oczywista, to rolą adwokata jest pilnować, by kara była sprawiedliwa. Jak ktoś jest tak wrażliwy, że nie może bronić mordercy, to niech nie prowadzi spraw karnych - mówi DZIENNIKOWI mecenas Jan Widacki

Geremek ma już zapewnione ważne miejsce w polskiej historii. Bo na to zasługuje, ale i dlatego, że nasze życie publiczne normalnieje. Nie oznacza to jednak, że jest normalne do końca. Dlatego używając nieco kiczowatej metafory, Profesor w panteonie się znajdzie, ale nie zawsze będzie mu tam najwygodniej - pisze publicysta DZIENNIKA, Piotr Zaremba

Od osiemnastu lat co kilka miesięcy przeżywamy aferę, bo ktoś się okazuje agentem. Te historie pękają jak wrzody, zamiast być przecięte na samym początku. Na kłamstwie nie można zbudować niczego dobrego. Jeśli nie możemy rozliczyć tych, którzy bili ludzi i łamali im życie, to po co rozliczać nazistów? Enkawudzistów? Po co ścigać zabójców i złodziei? Ja nie chcę żyć w świecie, w którym umoralniające kazania wygłasza ktoś, kto sprzedał przyjaciela - mówi w DZIENNIKU Anna Ferens, jedna z autorek filmu "Trzech Kumpli".

Polityczna pragmatyka każe premierowi i jego ludziom atakować Lecha Kaczyńskiego, bo będzie przeciwnikiem Tuska w najbliższych wyborach prezydenckich. Ta sama pragmatyka każe prezydentowi Kaczyńskiemu traktować Tuska nie jak kolegę z opozycji, ale jak człowieka, który do opozycji zepchnął jego brata Jarosława i całą formację PiS. Wystarczyły trzy lata, by do tego doszły osobiste pretensje, skutecznie podsycane przez otoczenie obu liderów - piszą publicyści DZIENNIKA Michał Majewski i Paweł Reszka.

Do bezwarunkowych zwolenników obecnej polityki PO-PiS należą na przykład internetowi psychopaci zapełniający listy dyskusyjne, anonimowo i bezkarnie rozładowujący tam swoje najbardziej niepokojące stany emocjonalne i frustracje - pisze publicysta DZIENNIKA, Cezary Michalski

Polskie partie ulegają bowiem pewnym negatywnym procesom, które drążą wszystkie systemy demokratyczne. Ale u nas dzieje się to w warunkach instytucjonalnej próżni. Po pierwsze - braku instytucjonalizacji samych partii, dzięki czemu nie istnieją żadne realne hamulce dla woluntaryzmu ich liderów. Po drugie - instytucje państwa są na tyle słabe, że nie wymuszają żadnych wzorców postępowania - pisze w DZIENNIKU politolog, Rafał Matyja.

Do problemu trzeba byłoby podejść z zupełnie innej strony. Partie są już na tyle stabilne, że byłyby w stanie narzucić swoim strukturom formalne kryteria awansu, nie licząc tylko na intuicję wodza. Wzorem korporacji otwarcie określić, co jest pożądane, a co nie. W partiach nie brakuje ludzi ideowych - brakuje im tylko możliwości przebicia się. Ich najbardziej blokuje zasada "rączka rączkę myje" - pisze ww DZIENNIKU socjolog, Jarosław Flis.