Opinie - Komentatorzy

Prezydent Lech Kaczyński nie po raz pierwszy dowiódł światu swojej odwagi. Kilka miesięcy temu nazwał tchórzem wojskowego pilota, który nie chciał lądować prezydenckim samolotem w niespokojnej Gruzji i w trosce o bezpieczeństwo głowy państwa poleciał do Azerbejdżanu. W niedzielę zaś wybrał się na tajemniczą, nieuzgodnioną wcześniej wyprawę na pograniczne osetyjskie - pisze w DZIENNIKU Monika Olejnik.

Choć było ciemno i niewiele było widać, niedzielna strzelanina w Gruzji komentowana jest w sposób skrajny. Lech Kaczyński, który był na miejscu, ze słuchu wydedukował, że strzelali Rosjanie, bo usłyszał rozmowy po rosyjsku. Za to minister spraw zagranicznych Rosji Siergiej Ławrow, choć na miejscu go nie było, wie, że to wszystko gruzińska prowokacja - pisze w DZIENNIKU Paweł Reszka.

Prezydent Kaczyński prowadzi swą politykę wschodnią, nie oglądając się na nikogo. Jego kolejna gruzińska wyprawa stała się źródłem gigantycznych emocji. I nieomal przysłoniła o dzień wcześniejszą wizytę w Kijowie - pisze na łamach DZIENNIKA Piotr Zaremba.

Polski parlamentaryzm staje się teatrem dwóch aktorów. Gdy niedawno opisałem rok obecnego Sejmu, wyszło mi, że jedyne przemówienia warte zapamiętania wygłosili Donald Tusk i Jarosław Kaczyński. Wczoraj, gdy premierowi przyszło wygłaszać drugie expose, też liczyli się tylko oni dwaj - pisze w DZIENNIKU Piotr Zaremba.

Najpierw zaszkodzili nam Węgrzy, teraz pomagają Szwajcarzy. Myślę o tysiącach Polaków, którzy spłacają kredyty we frankach. Stopy procentowe u Helwetów spadły, zapowiada się więc, że możemy liczyć na niższe raty. Kiedy? To zależy od umów z bankami. Ale nie tylko - pisze w DZIENNIKU Marcin Piasecki.

Ten człowiek to tykająca bomba - pomyślałem sobie dwa tygodnie temu, czytając w DZIENNIKU tekst Luizy Zalewskiej o ministrze Mirosławie Drzewieckim. Pewien gangster twierdził, że sprzedał właśnie jemu kokainę. Sam Drzewiecki w lokalach podrywa kelnerki. W jego odzieżowej firmie ktoś produkował podróbki, a on zrzuca winę na tajemniczą rencistkę - pisze w DZIENNIKU Piotr Zaremba.

Trzynastego listopada 2007 roku Donald Tusk ogłosił skład rządu PO-PSL, dobrze, że nie był to piątek. Prezydent osobiście angażuje się, aby ministrem spraw zagranicznych został Radosław Sikorski. W końcu był ministrem u Jarosława Kaczyńskiego, czyli, wiadomo, agent układu. A propos brata - na ostatnim posiedzeniu swojego rządu rozdał eksministrom pióra. Komunikat nie precyzuje czyje - pisze w DZIENNIKU Jan Wróbel

Czy było to zachowanie nieeleganckie? Nie przesądzam, pytam. Na wtorkowej gali przebrany za kelnera podsłuchiwałem, co mówią goście - pisze na łamach DZIENNIKA Jan Wróbel.

Pierwszy rok rządów Donalda Tuska oceniam na solidną trójkę. Duży plus należy się na pewno premierowi za uspokojenie języka debaty publicznej, w której nie ma już takiego ładunku nienawiści i napięcia jak przez ostatnie lata - pisze w DZIENNIKU publicystka Radia ZET Monika Olejnik.

Kiedy gazety z falą zachwytów, że Amerykanie potrafią przegrywać z klasą tudzież jednoczyć się wokół wspólnego celu, trafiły na makulaturę, po raz kolejny udowodniliśmy, że my som naród odrębny i swoje standardy mamy - pisze w DZIENNIKU Robert Mazurek.

Prezydent Lech Kaczyński ma problem. Ten sam od początku kadencji, choć z nowymi aktorami. Oto bowiem po raz kolejny wojenki podjazdowe między urzędnikami jego kancelarii, tego specyficznego rządu prezydenckiego, psują wizerunek i niszczą powagę całego urzędu - pisze w DZIENNIKU Michał Karnowski.

Tuż przed 1 listopada na warszawskim domu towarowym Smyk pojawił się napis "Wesołych Świąt". Dawniej święta rozpoczynała pierwsza gwiazdka, dziś inauguruje je pierwsza reklama Coca-Coli z grubym krasnalem udającym świętego. Trzeba się do tego przyzwyczaić i zmienić program edukacyjny w przedszkolach i podstawówkach, żeby dzieciaki szoku poznawczego nie doznawały, że w kościołach nie ma litanii do świętej Coca-Coli - pisze w DZIENNIKU Robert Mazurek.

Za pośrednictwem telewizji rodzaj ludzki przeżywa kolejną ze swoich wielkich iluzji. Mamy poczucie uczestnictwa w globalnym owczym stadzie pędzącym radośnie przez świat - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Sto lat tradycji - tak zachwalają swoją partię politycy PSL. Zazwyczaj ku uciesze publiczności, bo stronnictwo jest partią o słabej reputacji. Wiadomo - kojarzy się z nepotyzmem, gminnymi układami, wiejską postkomuną itd. Łatwo więc przerobić owo sto lat tradycji na np. sto lat kolesiostwa. Ale jest przynajmniej jedna rzecz, która tę niezbyt sexy partię pozytywnie odróżnia od ugrupowań, zdawałoby się, bardziej nowoczesnych i europejskich - pisze w DZIENNIKU Piotr Gursztyn.

Doniosłość wtorkowego posiedzenia Rady Gabinetowej polega na otwarciu w końcu polskiej realnej drogi do euro. Będzie więc ono zapamiętane jako kolejne zdarzenie w dziejach polskiego wkładu w jedność Europy. Jest to efekt dobrze odrobionej pracy przez rząd, w tym przede wszystkim przez ministra finansów Jacka Rostowskiego. I ubocznie korzystny dla polskiej polityki efekt kryzysu - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.

Zdaje się, że minister sportu znalazł metodę na skuteczne rozliczenie się z Polskim Związkiem Piłki Nożnej. To metoda drobnych, ale systematycznych kroczków, dziesiątków bolesnych dla PZPN posunięć administracyjnych, które mają doprowadzić do zamierzonego celu - wyboru prezesa, który zdaniem rządu i większości opinii publicznej nie będzie kojarzony z korupcją w piłce nożnej - pisze w DZIENNIKU Piotr Gursztyn.

Dwa przedziały zajęli działacze PZPN we wtorkowym pociągu relacji Warszawa - Wrocław. Jedni jechali do sądu w charakterze świadków, inni do prokuratury, aby usłyszeć zarzuty. Wczoraj z przytupem, już policyjnym furgonem, w kajdankach i w świetle kamer do tego samego miasta przetransportowano byłego selekcjonera Janusza Wójcika - pisze w DZIENNIKU Cezary Kowalski.

Najważniejsze pytanie, jakie chcę Ci, Prezesie, postawić, brzmi: czy jesteś pewien, że dobrze przemyślałeś po prostu swoje interesy? Zastanów się. Skazując oskarżonego na wygnanie, pozbywasz się części własnego mózgu - pisze na łamach DZIENNIKA do Jarosława Kaczyńskiego o wygnaniu Ludwika Dorna z PiS Jan Rokita.

Prezydent Lech Kaczyński, uważany za człowieka trochę nieporadnego, ma szansę odnieść zwycięstwo. Stosując metodę faktów dokonanych, pojedzie do Brukseli, a wykorzystując znajomość z prezydentem Sarkozym, być może ogra premiera Tuska. Gdy instytucje unijne raz uznają go za szefa polskiej delegacji na Radę Europejską, nawet wbrew rządowi, ciężko będzie odmówić tego prawa po raz kolejny - pisze w DZIENNIKU Piotr Zaremba.

Nie powinny wzbudzać ani zdziwienia, ani zażenowania formy, jakie ta wojna przybiera i będzie przybierać. Są to formy pierwotne, właściwe polityce wyzbytej hamulców i samoograniczeń. Zwycięstwem jest upokorzenie przeciwnika przez pozbawienie go we właściwym momencie krzesła bądź możliwości przelotu. Albo zatrzaśnięcie w ostatniej chwili drzwi, tak, by został bezradny na ulicy - pisze w DZIENNIKU Jan Rokita.